ძველი ხელისუფლების მეორე პირი, ახლა უკვე პრეზიდენტობის კანდიდატი ნაციონალებიდან, დავით ბაქრაძე, წარსულში დაშვებულ პოლიტიკურ შეცდომებზე ალაპარაკდა. ახლა მისთვის ყველაზე მტკივნეული მისი თანაგუნდელების მიმართ საზოგადოების მიერ გამოხატული აღშფოთება და სიძულვილია. თუმცა, როგორც "სარკესთან" საუბარში ამბობს, ასეთ დამოკიდებულებას პირადად მისი მისამართით ნაკლებად გრძნობს, თუ იმას არ ჩავთვლით, რომ პრაიმერის დღეს მისი მანქანისთვის მოზრდილი ქვა უსვრიათ.
ის ახლა მთლიანად წინასაარჩევნო კამპანიაშია ჩართული. თავის შესაძლებლობებს რეალურად აფასებს, ამიტომ მარცხისთვისაც მზად არის და გამარჯვებისთვისაც. მისი ცოლი, მაკა მეტრეველი და შვილები, 14 წლის კატო და 9 წლის ნიტა, ჯერჯერობით მხოლოდ ოჯახის უფროსის განწყობის ამაღლებაზე ფიქრობენ, წინასაარჩევნო კამპანიაში კი ჩართული არ არიან. ცოლის საზრუნავი ქმრის ჩაცმულობაა, რაშიც ზოგადად სიმშვიდით ცნობილი პოლიტიკოსი თურმე დიდ სიჯიუტეს იჩენს.
ბაქრაძე–მეტრეველის წყვილს "სარკესთან" სასაუბრო თემებში თავი არ შეუზღუდავს. ცოლ–ქმარმა ბევრ რამეზე ისაუბრეს – შეცდომებზე, განვლილ წლებზე, ოჯახურ ურთიერთობებზე, დღევანდელ ყოფაზე.
– ბატონო დავით, წაგებული არჩევნებიდან დაახლოებით 10 თვეა გასული. რა დასკვნები გააკეთეთ?
დავითი: თურმე ოპოზიციის ლიდერობას ბევრად უფრო მეტი დრო და ენერგია უნდა. როცა ხელისუფლებაში ხარ და თან პარლამენტის თავმჯდომარე, ყველაფერი უფრო მარტივად ლაგდება. ხელისუფლებაში ყოფნას თავისი დისციპლინარული ბერკეტები გააჩნია. აი, ოპოზიციაში კი ბევრად რთული აღმოჩნდა. როგორც უნდა გესმოდეს, რომ არჩევნებში წაგება ქვეყნისთვის კარგია, ადამიანური თვალსაზრისით და ემოციურად ძალიან ძნელია... ბევრი რამ, მათ შორის სტატუსი, ცხოვრების პირობები, კონკრეტული სიტუაციები იცვლება, ფსიქოლოგიურად ბევრი რამის გადალახვა გიწევს. ყველაზე რთულია მომენტი, როცა შენს თავს ეკითხები: "რა მოხდა? წაგება, აგრესია, უკმაყოფილება რამ გამოიწვია? სად გადავედით ზღვარის მიღმა, რომლის იქითაც საზოგადოებას უკმაყოფილების და აგრესიის განცდა გაუჩნდა?". ამაზე მუდმივად ვფიქრობ.

– ამ ყველაფერზე არჩევნებში წაგების შემდეგ დაიწყეთ ფიქრი?
დავითი: ეს ყველაფერი წაგების შემდეგ ბევრად უფრო კარგად ჩანს. ამაზე ფიქრს მას შემდეგ იწყებ, როცა გაკვეთილს მიიღებ. ორი გზა გაქვს – ან ეს გაკვეთილი არ შეიმჩნიო და თქვა, რომ ყველაფერში მართალი იყავი და უმადურმა ხალხმა არ დაგიფასა, ან ეს გაკვეთილი უნდა მიიღო და იმაზე ფიქრი დაიწყო, ხალხს რა არ მოეწონა და რა უნდა გააკეთო. მეორე გზა უფრო სწორად მიმაჩნია. გულწრფელად გეუბნებით, მთელი ეს თვეები ამაზე ვფიქრობდი.
– წეღან თქვით, ცხოვრების პირობები, კონკრეტული სიტუაციები შეიცვალაო. ადამიანური ურთიერთობები იგულისხმეთ? თქვენმა წრემ შეცვალა თქვენდამი დამოკიდებულება მას შემდეგ, რაც ქვეყნის მეორე პირი აღარ ხართ?
– ხელისუფლებაში, მაღალ თანამდებობაზე როცა ხარ, ძალიან ბევრი ადამიანის მხრიდან სულ სხვანაირ დამოკიდებულებას ხედავ და გრძნობ, ვიდრე მაშინ, როცა ოპოზიციაში გადადიხარ. ამ შემთხვევაში უკვე შენთან ურთიერთობა სარისკო ხდება, ამისათვის შეიძლება ვიღაც დასაჯონ, მაგრამ ერთი, რაშიც გამიმართლა, არის ის, რომ გვერდით ყოველთვის ის ადამიანები მყავდა, ვინც თანამდებობის გამო არ მეგობრობდნენ ჩემთან. ბევრია ისეთიც, ვინც ერთი წლის წინ ამ დროს თვალებში შემომციცინებდა, დღეს კი ჩემს დანახვაზე შეიძლება თავი გვერდზე შეატრიალოს. ბედნიერი ვარ, რომ ცხოვრების ყველა ეტაპიდან მომყვებიან მეგობრები. ეს წრე რომ არ მყოლოდა, ბოლო თვეები ძალიან რთული გადასატანი იქნებოდა.
– და მაინც, როცა საკუთარ თავს ეკითხებით, "რა მოხდა?", რა პასუხს იღებთ საკუთარივე თავისგან?
დავითი: როცა ხელისუფლებაში ძალიან დიდხანს ხარ და ძლიერი და საქმიანი კრიტიკა არ გესმის, არავინ გყავს, ვინც შეგეწინააღმდეგება, ასეთ დროს შეცდომების დაშვებას იწყებ. დუნდები, ბევრ რამეს ყურადღებას აღარ აქცევ, ბევრი რამის აღქმის უნარი გეკარგება და აქედან ძალიან ბევრი შეცდომა მოდის, რომელსაც ხელისუფლებაში ყოფნის პირველ ერთ წელიწადში არ დაუშვებდი. როცა ძლიერი ოპონენტი გყავს, ფორმაში ხარ, პრობლემას ხედავ და ადეკვატურად რეაგირებ. დღეს ვაღიარებ, რომ ბევრი პროცესი შეიძლება პირდაპირ მე არ მეხებოდა, მიშვებული მქონდა, ისეთ თემებში არ ვერეოდი, რაც ჩემი, როგორც პარლამენტის თავმჯდომარის, საქმე არ იყო და გვერდზე ვიდექი.
– რთული გადასატანია, როცა შეცდომებზე მიგითითებენ?
დავითი: შეცდომებზე საუბარი რთულია, მაგრამ მე ეს არ გამჭირვებია. მაშინაც კი, როცა პარლამენტის თავმჯდომარე ვიყავი და როცა მაკა ან ჩემი შვილები გრძელვადიან გეგმებს აწყობდნენ, სულ მეცინებოდა. ვეუბნებოდი, ეს დროებითია, თავმჯდომარე დღეს ვარ, ხვალ არ ვიქნები, ამიტომ ისეთ გეგმებს ნუ აწყობთ, რაც ჩემს თანამდებობაზე ყოფნას უკავშირდება–მეთქი.
მაკა: ისე გამოდის, რომ მე გეწინააღმდეგებოდი.
დავითი: არა, უბრალოდ ქალის ბუნებაა ასეთი. თან, გეგმების დაწყობა შენ უფრო გიყვარს, ვიდრე მე, ბავშვებს – კიდევ უფრო მეტად. უმცროსი, ნიტა, 9 წლისაა და ფაქტობრივად, ბოლო 4 წელი, რაც მას თავისი თავი ახსოვს, მუდმივად ესმის, რომ პარლამენტის თავმჯდომარის შვილი იყო, რაც იმას ნიშნავს, რომ ოჯახის მანქანა, დაცვა თუ ძალიან ბევრი საყოფაცხოვრებო რამ ჰქონდა. ამიტომ ბავშვებსაც სულ ვეუბნებოდი, ამ ყველაფერს ნუ მიეჩვევით, ეს დროებითია–მეთქი. ცხოვრებაში კარგიც დამთავრდება და ცუდიც, მთავარია, შენ გვერდით მყოფთათვის მისაღები დარჩე.
– მაკა, თქვენ როგორი ემოციებით გადახვედით პარლამენტის თავმჯდომარის ცოლის სტატუსიდან ოპოზიციის ლიდერის ცოლის სტატუსში, გაგიჭირდათ რეალობასთან შეგუება?
მაკა: შეიძლება იმას უფრო მეტი პლუსი აქვს, რომ პარლამენტის თავმჯდომარის მეუღლე არ ვარ, მეტი თავისუფლება მაქვს. ჩემთვის გაცილებით რთული შესაგუებელი იყო ის რეჟიმი, როცა დათო პარლამენტის თავმჯდომარე გახდა. დაცვა გვყავდა, სხვა სახლში გადავედით, ეს ძალიან რთული იყო. დაცვა უკან რომ აღარ დამყვება, სადაც მინდა, იქ მივდივარ, ყველაფერს თავისუფლად ვაკეთებ და ეს მსიამოვნებს.
დავითი: რა თქმა უნდა, იმ ადამიანებს დიდ პატივს ვცემ, მაგრამ ყველაზე მეტად დაცვა მაწუხებდა. წინ სირენებიანი ავტომობილები რომ მიმყვებოდნენ, გზას რომ მითავისუფლებდნენ და ხალხი მიყურებდა, ვინ მოდისო, ეს მართლა მაწუხებდა. მაკა აქამდეც ახერხებდა, დაცვას გაძრომოდა, მე უფრო თავს ვიკავებდი, მაგრამ ახლა თქვენთან ვაღიარებ, რომ ერთხელ დაცვას მეც გავეპარე. ჩემს მეგობართან ვიყავით სახლში, სუფრა ჰქონდა. დაცვას გამოვეპარე და მეგობრებთან ერთად ლუდის დასალევად წავედი. სახლს ორი გასასვლელი აქვს, დაცვა პირველ სართულზე მელოდებოდა, მე კი მესამე სართულიდან გავედი. იმ მომენტში ძალიან მომინდა, ჩემს მეგობრებთან ერთად მარტო, დაცვის გარეშე წავსულიყავი. უკან ისე დავბრუნდი, დაცვას არაფერი გაუგია, მაგრამ მერე ეს ვინანე. მართლა რამე რომ მომხდარიყო, იმ ბიჭებს პრობლემას შევუქმნიდი.
– როგორ აისახა პოლიტიკური ცვლილებები თქვენს ოჯახურ ცხოვრებაზე? ბატონ დავითს სახლში მკვეთრად დაეტყო ხასიათზე?
მაკა: წაგება არაფერშია ადვილი. ამ ყველაფერმა მის ხასიათზე იმოქმედა. ოჯახი მაქსიმალურად ვედექით მხარში. როცა ვხვდებოდით, რომ ხმა არ უნდა ამოგვეღო, არ ვიღებდით; როცა ვხვდებოდით, რომ უნდა გაგვემხიარულებინა, შეძლებისდაგვარად ამას ვცდილობდით.

დავითი: ახალ გარემოსთან შეგუება უფრო რთული იყო, ვიდრე იმასთან, რომ თანამდებობაზე აღარ ხარ. ვგულისხმობ იმ დამოკიდებულებას, რაც წინა ხელისუფლების მიმართ არის. ბუნებით აგრესიული არ ვარ და კონფლიქტი, დაპირისპირება არ მიყვარს. სიმართლე გითხრათ, ჩემი მისამართით აგრესიულობას ნაკლებად შევხვედრივარ. ძალიან ცუდად მახსენდება გასული საუკუნის 90–იანი წლები. როცა ჩემი ცხოვრების ყველაზე კარგი წლები კარგად უნდა გამეტარებინა, მიტინგებზე ვიყავი. დღეს ჩემი ცოლი დამცინის, ცეკვა რატომ არ იციო. იმიტომ არ ვიცი, რომ, როცა ბარში და დისკოტეკაზე უნდა მევლო, იმ დროს მიტინგებზე ვიყავი, თბილისში სროლა და სამოქალაქო ომი იყო. ეს იმდენად ცუდად მაქვს ჩაყოლილი, შინაგანად ძალიან მეშინია და არ მიყვარს, როცა საზოგადოება დაპირისპირებულია.
საწუწუნო დღესაც არაფერი მაქვს, პარლამენტის წევრი, უმცირესობის ლიდერი ვარ, ხელფასიც მაქვს, მანქანაც მემსახურება. ამ ქვეყანაში, სადაც ბევრს უჭირს, ჩემი მხრიდან ძალიან დიდი უსინდისობა იქნება, ვიწუწუნო, რომ პარლამენტის თავმჯდომარე არ ვარ.
– ქალბატონო მაკა, როცა ნაციონალების მისამართით აღშფოთება, ლანძღვა, წყევლა გესმით, თქვენ და თქვენს შვილებს რა რეაქცია გაქვთ?
მაკა: შვილებს ეს ყველაფერი ნაკლებად ესმით, ისინი მხოლოდ სწავლით არიან დაკავებული. ჩემთან ცდილობენ, ასე არ ლანძღონ ხოლმე. მეგობრები მყავს, რომელთაც ჩემგან განსხვავებული პოზიციები აქვთ, მაგრამ ეს ჩვენს მეგობრობას ხელს არ უშლის. ისინი დათოსთანაც მეგობრობენ. არჩევნებზე რომ მიდიოდნენ, ვიცოდი, რომ 5–იანს არ შემოხაზავდნენ. აუცილებელი არ არის, ადამიანს მაინცდამაინც ქვა ესროლო და აზრი ასე გამოხატო. ამასაც ნელ–ნელა შევეჩვიეთ. დათოს მისამართით კი აგრესია არ მიგრძვნია.
დავითი: მაკა ცდილობდა, სახლში ჭორები მოეტანა, რომელთა ძალიან დიდ ნაწილსაც არ ვიჯერებდი და, როგორც აღმოჩნდა, ეს ჩემი მხრიდან შეცდომა იყო, რადგან იმ ჭორების საკმაოდ მნიშვნელოვანი ნაწილი სიმართლე აღმოჩნდა. ამ ერთ საკითხში მაკამ მაჯობა. როცა ქართველი საზოგადოების ჭორებს იგებ, სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ, მათ დიდ ნაწილში სიმართლის მარცვალი არის, რასაც ერთი წლის წინ სერიოზულად არ აღვიქვამდი. დღეს მოარულ ხმებს უკვე სერიოზულად ვუყურებ.
– მაშინ იმაზეც გვიპასუხეთ, როცა ითქვა, რომ თქვენი ოჯახის წევრების სატელეფონო საუბრები თვის განმავლობაში ათასებს აღწევდა, რაც ბიუჯეტიდან ფინანსდებოდა, ბიუჯეტიდან ფინანსდებოდა მოდის კვირეულიც, რომლის ორგანიზატორიც ქალბატონი მაკა იყო – ამაში იყო "სიმართლის მარცვალი" თუ არა?
დავითი: ჩემი ოჯახის წევრებს სახელმწიფოს ბიუჯეტით არასოდეს უსარგებლიათ. მე, როგორც პარლამენტის თავმჯდომარეს, სატელეფონო საუბრები პარლამენტის ბიუჯეტიდან მინაზღაურდებოდა, მათ შორის, როცა უცხოეთში ვიყავი და როუმინგით ვსარგებლობდი. ჭორია, რომ ჩემი ოჯახის წევრების სატელეფონო საუბრები უზარმაზარი თანხა ჯდებოდა.
ამას გარდა, ჩემს თავზეც ძალიან ბევრი ჭორი გამიგია. მაგალითად, 4 თუ 5 ადამიანი შემიძლია დაგისახელოთ, რომლებიც თავს ჩემს დებად ასაღებდნენ და ამით თბილისის სხვადასხვა რაიონებში საქმეებს იკეთებდნენ, არადა სინამდვილეში დედისერთა ვარ. ერთი ქალი კი საერთოდ ჩემს ცოლობას იბრალებდა.
მაკა: ასეთიც იყო?!
დავითი: კი, სხვათა შორის, ისიც მეტრეველი იყო. ერთი ქალი ამბობდა, რომ ჩემი და იყო და ცდილობდა, მეზობლის ფართი დაესაკუთრებინა. ერთი პერიოდი თანამდებობის პირების უკანონო სახლებზე აქცია ტარდებოდა. გამოაჩინეს ჩემი სასახლე კოჯორში. სინამდვილეში, ეს ჩემი სიმამრის სახლია, რომელიც მან 1990 წელს აიშენა. მაშინ მე ფიზიკის ფაკულტეტის სტუდენტი ვიყავი და პლეხანოვიდან საბურთალოზე ფეხით დავდიოდი, საწვავის ფულიც კი არ მქონდა. მაინც მე მომაწერეს, ბაქრაძის არის, ოღონდ სიმამრის სახელზე აქვს გაფორმებულიო. ეს სახლი სასახლეს იმდენად არ ჰგავს, შერცხვათ და სხვა სახლის ფოტო დადეს. თავიდან ვფიქრობდი ხოლმე, შევეწინააღმდეგები, ვიტყვი, რომ ასე არ არის–მეთქი, მაგრამ მერე მივხვდი – რაც უფრო მეტად უარვყოფდი, მით მეტ სალაპარაკოს მივცემდი.
მაკა: ძმა მყავს გარდაცვლილი. სასაფლაოზე წყალი არ იყო, მამაჩემმა გააკეთა და, იცით, რა თქვეს? ბაქრაძემ წყალი გააკეთა, მაგრამ ვერც ერთი ჭირისუფალი ვერ სარგებლობს, მარტო მის ჭირისუფლებს შეუძლიათ იმ წყლით სარგებლობაო. არადა სოკოს ფორმის "შადრევანზეა" საუბარი, საიდანაც ნებისმიერი სვამს წყალს. ჩემი აზრით, როცა სისულელეს გაბრალებენ, ბევრ რაღაცაზე პასუხის გაცემა ჯობს. სანამ სიმართლე გაირკვევა, ხალხს ნაძირალა ჰგონიხარ.
დავითი: აგვისტოს ომის დროს ხმა გამივრცელეს, ბაქრაძემ თქვა, თავი ჩანგლებით დაიცავითო. ერთადერთი ჭორია, რომელზეც ვნანობ, რომ პასუხი არ გავეცი, რადგან ეს ჩემთვის ძალიან ემოციურ თემას ეხება. ომის დროს ჩემს ოჯახს დავემშვიდობე და ისე წავედი, დარწმუნებული ვიყავი, რუსეთი თბილისში შემოვიდოდა და ჩემს ოჯახს ვეღარ ვნახავდი.
– ქალბატონო მაკა, თქვენი ქმარი ოჯახშიც მშვიდი, გაწონასწორებულია?
მაკა: პრინციპში კი, თუ წყობიდან არ გამოიყვანეს.
– რას გამოჰყავს წყობიდან?
დავითი: რას თუ ვის?
მაკა: ძირითადად მე. ადამიანი ემოციებისგან უნდა დაიცალოს, არ შეიძლება სამსახურშიც, საზოგადოებაშიც, სახლშიც გაწონასწორებული იყოს. ამიტომ იყვიროს და მერე გაჩერდება. შეიძლება საერთოდ არაფერზე გაბრაზდეს, უბრალოდ ხასიათზე არ იყოს.
დავითი: ისე გამოდის, სახლში მოვდივარ და აქ ვყვირი. როდის ვყვირი? როცა ცუდ ხასიათზე ვარ, იციან, რომ ჩემთვის მარტო, წყნარად უნდა ვიყო და რაღაც პერიოდის შემდეგ გადამივლის. ამის შემდეგ ბავშვებთან თამაშს ვიწყებ, ყველაზე მეტად მათ გამოვყავარ რთული მდგომარეობიდან.
– ქალბატონო მაკა, მოდის კვირეულს ჯერ კიდევ ხელისუფლებაში თქვენი მეუღლის ყოფნის დროს ჩამოშორდით, არადა მიზეზი არ დაგისახელებიათ. ახლა მაინც გვითხარით, რატომ.
მაკა: ის 2 წელი და 4 პროექტი ჩემგან მაქსიმალური იყო. საზოგადოებამ ჩვენი პროექტით ძალიან ბევრი დიზაინერი გაიცნო, ბევრმა ქვეყანამ დაინახა ამ კუთხით საქართველო. გაიგეს, რომ პაპუასები არ ვართ და ჩვენთანაც არის საკმაოდ გემოვნებიანი და კარგი მოდა. ამის შემდეგ ამ პროექტის გაგრძელება ჩემ გარეშეც თავისუფლად შეიძლებოდა, ამიტომაც მასზე უარი ვთქვი. მივხვდი, რომ ჩემს ოჯახს უფრო ვჭირდებოდი.
დავითი: რაც შეეხება ამ სფეროს დაფინანსებას, გულწრფელად გეტყვით, არსად არაფერში ჩავრეულვარ. ეს სუფთა კომერციული პროექტი იყო. რაღაც ნაწილის დაფინანსებაში მათ კულტურის სამინისტროც ეხმარებოდა ისევე, როგორც ბევრ სხვა პროექტს ეხმარებიან. 50 პროცენტი კერძო სპონსორები იყვნენ, რომლებიც ამ საქმეში ფულს რეკლამის გამო დებდნენ. სიმართლე გითხრათ, თბილისში მაკა ჩემზე ბევრად მეტ ბიზნესმენს იცნობს.
– ბატონო დავით, თქვენს გარეგნულ იმიჯზე, ჩაცმულობაზე ცოლი ზრუნავს?
დავითი: ამაზე სულ ვჩხუბობთ და ვყვირით. ჩაცმაში არაპრეტენზიული ვარ. იმ კატეგორიის მამაკაცებს არ მივეკუთვნები, რომლებიც სარკეში თავს ერთი საათი ათვალიერებენ. ჩემი მთავარი ამოცანაა, სწრაფად გავემზადო, მოწესრიგებულად და ესთეტიკურად გამოვიყურებოდე. მაკა თავის არშემდგარ დიზაინერულ სურვილებს, როგორც წესი, ჩემზე ტეხს და სულ მეჩხუბება, იმას რატომ არ იცვამ, იმ ჰალსტუხს რატომ იკეთებო და ასე შემდეგ.
მაკა: ამას წინათ ვუყურე და ყველა სიუჟეტში ერთი და იგივე პერანგი ეცვა. როცა გაქვს, ხომ შეიძლება სხვადასხვა რამე ჩაიცვა?
– ქალბატონო მაკა, ქმრის საარჩევნო კამპანიაში თქვენი როლი როგორია?
მაკა: ჯერ აქტიურად არ ვარ ჩართული.

დავითი: ჯერჯერობით ტვინს მიჭამს, ეს ჯინსი რატომ გაცვია და იმ ჰალსტუხს რატომ არ იკეთებო. ამჟამად მისი როლი ნერვების მოშლით გამოიხატება.
– ქალბატონო მაკა, თქვენი თავი პირველი ლედის რანგში წარმოგიდგენიათ?
მაკა: რთულად. დედას ვფიცავარ, გაფიქრებაც კი მზარავს! პირველი ლედობა ალბათ ყველა ქვეყანაში რთულია, მაგრამ საქართველოში – კიდევ უფრო მეტად. სადაც სამი ადამიანი დაჯდება, ქარ–ცეცხლში უნდა გაგატარონ.
დავითი: მე და მაკამ ყველაფერი ნულიდან დავიწყეთ. ცხოვრებაში ყველაფერს ჩემით მივაღწიე, თუმცა მშობლებმა განათლების თვალსაზრისით ბევრი რამ გამიკეთეს. ისინი ლექტორები იყვნენ, ლექციებს ფიზიკაში კითხულობდნენ. მამაჩემის ხელფასი ბოლოს იქამდე ჩამოვიდა, სახლში 2 ცალი "სნიკერსი" მოჰქონდა. ყველაფერს იმ საფუძვლით მივაღწიე, რაც მშობლებმა მომცეს, განათლებას ვგულისხმობ.
– ფინანსურად როგორ აისახა თქვენს ოჯახზე ის, რომ პარლამენტის თავმჯდომარე აღარ ხართ?
მაკა: ფულს მანამდეც ფრთხილად ვხარჯავდით.
დავითი: ოჯახში საქმეები მაკას აბარია, ოღონდ, რა თქმა უნდა, მეც ყველაფერი ვიცი. ყოველ თვეს ჩემი ხელფასიდან რამდენი მიდის კვებაში, ბავშვების მასწავლებლებში, გადასახადებში, ამას მაკა განკარგავს. ფული მას გამოაქვს, მაგრამ ჩემი მობილურით საბანკო ოპერაციებს თვალს მეც ვადევნებ.
– ქალბატონო მაკა, ამჟამად თქვენი სამსახური რა არის?
მაკა: ჩაჩავას კლინიკაში მარკეტინგის სამსახურის უფროსი ვარ. ახლა შვებულებაში ვიმყოფები.
დავითი: ბევრი ჭორი გამიგია, ჩაჩავას კლინიკაში მაკას წილი აქვსო, მაგრამ ამის მთქმელებს აქაც იმედი უნდა გავუცრუო. მაკა 1993 თუ 1994 წელს გავიცანი. მაშინ ის ჩაჩავას კლინიკის სტაჟიორი იყო. ღამე იქ მორიგეობდა და ჩუმ–ჩუმად ვაკითხავდი კიდეც. ეგონათ, რადგან პარლამენტის თავმჯდომარის ცოლი იყო, იქ ამიტომ მუშაობდა ან წილი ჰქონდა.
ეკა ლემონჯავა